سلام همکلاسی قدیمی، با اینکه نمیدونم کجایی و مشغول چه کاری هستی اما من هنوز که هنوزه تو رو فراموش نکردم، اون روزایی که با هم سر کلاس شیطونی می کردیم، اون قهر و آشتیامونو سر هیچ و پوچ هنوز یادم نرفته.
وقتی خانم معلم می اومد سر کلاس و ما یواشکی می خندیدیم، یواشکی خوراکی ها مونو می جویدیم که یهو خانم معلم هر دو تامونو می دید و یه جوری نگاهمون می کرد که از ضربه های خط کش نخورده به دستمون تندتر بود، وقتی تاریخ امتحان هفته ی بعد رو می گذاشت کلی بهونه می آوردیم تا از زیر امتحان دادن در بریم و موقع امتحان بازم شیطونیه ما سر جاش بود.
وقتی تازه یاد گرفته بودیم که پاک کن هامونو با نخ به گردنمون آویزون کنیم یا اسممونو با خودکار روی پاکن هامون بنویسیم، انگار چه روش نوینی رو کشف کرده بودیم، کلی ذوق می کردیم. همیشه از زنگ انشاء فرار می کردیم و یه متن پنج خطی رو توی ده خط خلاصش می کردیم از بس درشت درشت می نوشتیم ...هر بار یادم می افته کلی می خندم،پیش خودمونم فکر می کردیم  خانم معلم متوجه نشد که چقدر زرنگی کردیم ولی نمی دونستیم همون نمره ی خوشگلی که بهمون می داد به خاطر همین زرنگیمون بود.
چه روزایی بود روزای انجمن اولیاء، اینقدر منتظر مامانامون می موندیم تا بیان و زنگ آخری واسمون از خانم مدیر اجازمونو بگیرن و بریم تو کوچه با بقیه ی بچه های همسایه خاله بازی کنیم، هر کدوم عروسکامونو می آوردیم، تازه بعضی وقتا ناهارمون رو هم توی کوچه می خوردیم، عصر که میشد می رفتیم خونه و سراغ مشق شب، من که تا چند سال چون می گفتن مشق شب درست می گذاشتم شب بشه و اون موقع مشقامو می نوشتم.
یادمه وقتی اومدیم دوره ی راهنمایی ثبت نام کردیم، می گفتن هر کتابی یه معلم مخصوص داره، تازه چند تا کتابم اضافه تر داریم ولی اون قدر ها هم که میگفتن سخت نبود. کلاس حرفه و فنش که خیلی بهمون خوش می گذشت، مخصوصا" وقتی بافتنی و عروسک سازی و بعضی وقتا هم کارگاه داشتیم.
زنگهای تفریحش که خدا می دونه چقدر شیطنت می کردیم، بعد از خوردن چیپس و پفک جلدشو می گرفتیم زیر شیر آب و پر از آب می کردیم و به هم می پاشیدیم، که یهو زنگ کلاس رو می زدن، طوری همدیگر رو  دنبال می کردیم که صدای سوت ناظم مدرسه ما رو سر جامون نگه می داشت.
شاید باورت نشه دوست قدیمی خیلی دلم می خواد اون روزا دوباره بر گرده، خیلی دلم تنگ شده....
زنگها ی کلاس اونقدر با مفسر کلاس به خاطر ضربدرهایی که جلوی اسممون می زد کل کل می کردیم که خانم ناظم می اومد و مفسرمون رو هم به خاطر شلوغی تنبیه می کرد، ولی هیچ وقت نگذاشتیم این کارا به درس و دوستیمون لطمه بزنه، یه بار تو بیستتو به رخ من می کشیدی، یه بارم من به رخ تو.

دبیرستان که رفتیم احساس می کردیم خیلی فرق کردیم، خودمونم خودمونو تا اون موقع اینطور باور نکرده بودیم، بهترین دوران رو با هم گذروندیم.
پای تخته یک جمله یا شعر می نوشتیم و دبیرمون که می اومد به خاطر نمره های پایین دانش آموزای کلاس می گفت: این چیزا چیه نوشتین ؟! یکی بیاد تخته رو پاک کنه. بعضی وقتا هم اینقدر نمره های امتحانمون خوب بود که جمله هایی که پای تخته می نوشتیم رو توی دفترچش می نوشت...اون روزا هیچ وقت با هم قهر نمی کردیم، قهرمون در حدی کوتاه بود که شوخی به حسابش می آوردیم.
دبیرامون می اومدن و کلی از کنکور و دانشگاه باهامون صحبت می کردن، ما هم با همون شیطنت همیشگی یه سوالهایی می پرسیدیم تا نکنه بگه کتاباتونو باز کنید تا درس رو شروع کنیم، خلاصه بحث کلاس رو کشش می دادیم. روزی که می خواستیم دفترچه ی کنکور بگیریم کلی خوشحال بودیم، می گفتیم: این ماییم که می خواییم کنکور شرکت کنیم ؟
کتابهایی رو که به هم امانت می دادیم و کلی عکس دانشمندهارو تغییر می دادیم و بعدش کتاب رو برش می گردوندیم، من که هنوز اون کتابهارو نگه داشتم وهر بار نگاهشون می کنم فکر می کنم همین دیروز بود که این کارها رو می کردیم.
روز آزمون کنکور درست یادمه، بابا و مامانمون تا دم در حوزه باهامون اومده بودن، ما هم با کلی ذوق و شوق کارت ورود به جلسه رو سمت چپ مقنعه مون با یه سنجاق کوچیک نصب کرده بودیم، بعد از این که آزمون تموم شد اینقدر منتظر نتیجه ی آزمون شدیم تا بالاخره هر کدوم با یه رتبه ی زیاد یا کم، خوب یا بد مجاز شده بودیم و از همون موقع بود که هر کدوممون یه راه و یه دانشگاهی رو انتخاب کردیم......

کاش فاصله ی قلب ها اینقدر کم بود که هیچ وقت واژه  ای به اسم جدایی معنا نداشت، کاش ساعت ها اینگونه می بودند که هرجا می خواستی از حرکت کردن نگهش می داشتی و عمری در آن لحظه با خوشی به سر می بردی.......کاش الان هم که اینگونه نیست لا اقل یادها همیشه در یادها بماند....

همیشه به یادت هستم دوست قدیمی
از طرف: خودم، می گویم خودم چون در این دنیا دیگران خیلی زیاد اند.......